Ana içeriğe atla

bir ben daha yok bende

Nasıl bi gün bu ya.
nası bi hafta bu ya.
hayatım son 3 haftadır aldı başını gidiyo.
ha benmi götürüyorum? hyr efendim kendi gidiyo.

kuzenim ; hayattaki tek varlığım yarın gidiyo.
es es yolcusu.
özlediğimde kime gidicem ben.
telefonumun son arananlarındaki kişi artık uzakta olucak.
ayda yılda bir görücem.
dumanlı sabahlar olmicak artık.
aradığımda meşgule atıcak.
daha da özlicem onu.
gitmesin.bırakmasın beni.
canım.kardeşim.herşeyim o benim.
hayatımda bi onu bildim bi ben olarak

sende heskes gibisin artık..

D * tanıdığım güne lanet ediyorum.daha doğrusu onu sevdiğim güne.
bi insan hiçmi haketmez sevgiyi ya.
olmaz olsun.her gün ağlatırmı bi insan.
gün geçtikçe hiç beklemediğim şeyler öğreniyorum.
gün geçtikçe biraz daha kırılıyorum.
üzülüceğimi bile bile ; dün bu gün yarın sonraki gün.. biraz daha.biraz daha bağlanıyorum.
her gözyaşım aktığında içimde hissediyorum.
sigaradan her nefes alışımda nefesini hissediyorum dudaklarımda.
saçımda bir el hissettiğimde,ellerinin sıcaklığını hissediyorum yüzümde.
gözümü her kapattığımda o geliyor aklıma.
onunla uyuyorum-uyanıyorum.
piano sesi duyduğmda,sesi yankılanıyor kulaklarımda.
onu istiyor bedenim.
onu istiyor nefesim.
kalbim onu istiyor.
sevdiğim gibi sevsin istiyor.
ilşkimiz küçük ünlü uyumuna bile uymazken nasıl büyük ünlü uyumuna uymasını beklerim.
nasıl beklersin kalbim?
hepsi senin suçun.
sevmicek seni kimse.
bile bile nasıl seversin.
yapma.
bu seferde yarı yolda bırakma yüreğim.
bu kalp dayanmaz artık bir yokluğa daha.
tek başına bu aşkı yaşamayı kaldıramaz bu beden.

ya gerçekte olduğun gibi davran yada unut gitsin de.
dayanmaya gücüm yok artık.
bi sen daha kaldırmaz bu kalp.
her geçen gün sigaram gibi sende öldürüyorsun beni.
ya bırakmamı söyle yada ölüme terket beni ..

sen benim hiçbirşeyimsin- tıpkı herşeyim olduğun gibi ..

♥

Yorumlar

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kaçmanın Dayanılmaz Hafifliği

 Yazmaya başladığım ilk zamanı hatırlıyorum. Benim için oldukça büyük olan bu kaçış zaman içinde tanımlayamadığım ve kelimelerle ifade edemediğim bir şeye dönüştü. Ürün açıklaması gibi sözcüklerimi anlamsızca ard arda sıralayamazdım tabi ki ama yan yana geldiklerinde de ifade eksikliği doğuyordu.  O zamanlar annemden, babamdan, koca bir aileden kaçarken, şimdi bu kaçışın tek bir insana sirayet etmesi kadar aptalca bişey olamazdı. Önüne geçemedim. Kaçtığım her şeyin yerine koyduğum tek bir insanın bu eksikliğe ve aptallığa sebep olmasını aklım almıyor genel olarak. Bu benim suçum gibi hissediyorum çoğu zaman. Annem her zaman insanları çok sevdiğim ve sarılarak sevgimi gösterdiğim için kızardı. O kadar haklıymış ki sevgimin hiçbir insanda bir karşılığı olmadığını kollarımın arası boş kalınca anladım.  Büyüyünce her şey çok farklı bir hale bürünüyormuş ve ben bunu çok geç fark ettim. Ne kadar akıllandığım konusunda kendimle hala ortak bir paydada buluşabilmiş değilim. İnsan ...

mutlak mutluluk

bu ara pek mutluyum lan gerçi dersleri saldım gidiyo defter kitap yalan oldu dağaldık. kartalcell çıktı geçmek lazım konuşuyosak aşkımızdan falan yani şu sıralar ortamlar pek iyi ne iş anlamadım (: dershaneye test çözmeye gidiyoruz sınıfa uğramadan eve geliyoruz annemde pek rahat kadın alıştı tabi bişi demiyo bıktım lan okuldan sırf sabah ve çıkışlarda dumanlanmak için gidiyorum ortam olsun makara olsun başka bişey değil neyse nikotinin dibine vurmaktayım aç karnınada pek iyi gidiyorki sorma zevki sonum hiç iyi değil patlicam bi günde hadi hayırlısı. karmaşık duygular içindeyim özlem duygusu ağır basmakta tabi kaç gündür sonunda bi görebildim oda görmekse tabi özlüyorumm abi özlüyorum ama umrundamı değil neden? soruyorumda bi cevap yok karmaşaya sokmaktan başka bişey değilsin D* neyse nikotine devam ..

Çalılara Takılan Hayatlar

Hayatın bunca kaosuna terk edilmiş olmayı tabi ki dilemezdim ama hiçbir şey düşündüğüm ve istediğim gibi gitmedi. Öyle ki gitmeyecek de.  Paranın ve işin, sevgiye tercih edildiği bir hayatın içinde nefes alıyor olmak canımı ne kadar yakıyor bilemezsiniz. Yokların içinden var etmeye çalıştığım bunca hayat planı, yerini bulamayan kocaman bir sevgi ve başkalarının değer yargıları arasına sıkıştırılmış değer sorunsalı. Nedendir bilinmez başkalarının düşünceleri arasında kaybolmaya can atan insanoğlu, bu düşünceler çerçevesinde hayatını idame ettirmeyi öğreniyor ama kendi kararlarını verebilmeyi ve verdiği kararlarla mutlu olmayı beceremiyor.  İnsanoğlunun insiyatifine bırakılan bu hayatlar ne yazık ki yaşam telaşı içerisinde bölünmeye uğruyor. İş, aile, para, birliktelikler, akadaşlıklar... İstiyoruz ki hayatımız parçalansın ama bütün parçalar bizde kalsın. Peki sonra? Bir araya getirilemediği zamanda elinizde avucunuzda kalan şeyler sadece birbirinden kopmuş parçalar oluyor. Sonr...